ποίηση: Παρηγοριά στον πόνο...

Σε ξυπνούσα ένα πρωί

Κι άκουσα που μιλούσες

Μέσα στον ύπνο σου σιγά

Έκλαιγες και πονούσες.

Αναρωτήθηκα κι εγώ

Για ποια είναι τόσος πόνος

Ποια η λαχτάρα σου η κρυφή

Και ο δικός μου φόνος.

Άραγε εγώ τι κάνω εδώ

Ποιο λάθος μου πληρώνω

Αφού μονάχα μου ζητάς

Παρηγοριά στον πόνο.

Άνοιξες σιγά τα μάτια σου

Κι έπεσες στην αγκαλιά μου

Ένιωσα να κλαις στα σιωπηλά

Και δεν συγκράτησα κι εγώ τα δάκρυά μου.

Τώρα τα δάκρυά μου πνίγονται

Δεν ξέρω πια για τι να κλάψω

Ίσως πονάω όταν πονάς

Ίσως φοβάμαι να σε χάσω