Ποίηση: Μια σκηνή

Σ’ ένα τροχό γυρίζω το χρόνο

Που έχει σταματήσει στα λάθη σου μόνο

Γυρίζω στο χθες που μ’ έχει παιδέψει

Κι ακόμα αναρωτιέμαι σε τι έχω φταίξει.

Σε κάποια σκηνή γυρίζω τα μάτια

Στο θέατρο που ‘παιζες κοιτώντας με στα μάτια

Γυρίζω να σε δω, με πίκρα να ρωτήσω

Γιατί για την αγάπη σου εγώ να μαρτυρήσω.

Ο χρόνος που τρέχει

Σαν βροχή πάλι πέφτει

Την ίδια σκηνή γυρίζει να παίξει

Όταν με σκότωσες χωρίς να ‘χω φταίξει.

Ποίηση: Θέλω...

Θέλω να χαθώ μέσα στη δίνη

Μέσα στη λάμψη αυτή του φεγγαριού

Μ’ ένα χαμόγελο να διώξω τη θλίψη

Το δάκρυ να πνίξω του στεναγμού.

Θέλω να νιώσω πως είμαι μονάχη

Πως φεύγει η ζωή μου χωρίς να σκεφτώ

Πως πάλι ταξιδεύω στου δρόμου την άκρη

Χωρίς ένα χάρτη, χωρίς οδηγό.

Θέλω να δείξω πως είμαι δυνατή

Πως στον πόνο, την πίκρα αντέχω

Θέλω να βγάλω κι εγώ μια κραυγή

Μα δεν τολμώ και πάλι σωπαίνω.

Ποίηση: Όσο κι αν προσπαθήσω

Στάχτη, μάζεψα στάχτη

Απ’ την αγάπη, που έκαψες εσύ

Κομμάτια, μάζεψα κομμάτια

Απ’ τα δυο μου μάτια, που πρόδωσες εσύ.

Κι όσο κι αν προσπαθήσω

Το χρόνο να γυρίσω, στα παλιά

Τότε που ονειρευόμουν

Στα μάτια σου χανόμουν, στην αγκαλιά.

Κι όσο κι αν προσπαθήσω

Το χρόνο να γυρίσω, μια φορά

Τίποτα δεν κερδίσω

Τα ίδια θα συνέβαιναν ξανά.

Όνειρα, μάζεψα όνειρα

Που δεν χωρέσανε στα μάτια, τόσα όνειρα

Δάκρυα, γίνανε δάκρυα

Και πέσαν και με πνίξαν, τόσα δάκρυα.

Ποίηση: Έρωτα επισκέπτη

Όταν ο έρωτας μου χτύπησε την πόρτα

Του άνοιξα να φέρει τη χαρά

Εκείνος όμως μου ‘φερε για δώρο

Ακόμα μια φορά τη συμφορά.

Ποτέ ξανά δεν θα του ανοίξω

Γιατί αφήνει και τον πόνο να περνά

Πόσες φορές ακόμα θα πενθήσω

Έναν έρωτα που πέθανε βουβά;

Ποίηση: Έλα πάλι

Μια κιθάρα ακούω

Και μια φωνή να τραγουδά

Είμαι μόνη μου μες το σκοτάδι

Με τ’ αστέρια μόνο συντροφιά.

Μια μελωδία φτιάχνω

Βάζω για νότες σ’ αγαπώ

Βάζω για δίεση, ελπίδα

Για κάθε μέτρο, τον καημό.

Έλα πάλι τραγούδησε μου

Να ακούσω κι άλλο, πιο χαλαρά

Και μες τη ζάλη μου να νιώσω πάλι

Πως είσαι δίπλα μου για μια βραδιά.

Έλα πάλι και φίλησε με

Να νιώσω ακόμα πιο τρυφερά

Να φύγω μαζί σου κι όπου μας βγάλει

Όπως ποθούσα την πρώτη φορά.

Τα βήματά σου ακούω

Μάλλον είναι απ’ το ποτό

Έχω ανάγκη μια αγκαλιά

Μα που να σε βρω να στο πω.

Τα χέρια σου νιώθω

Και ρίγος με πιάνει

Δεν πιστεύω αυτή η αγάπη

Πως τώρα έχει πεθάνει.

Ποίηση: Άλλαξα ζωή

Εγώ σε πίστεψα, σου έδωσα τα πάντα

Κι εσύ τώρα με άλλη θα γυρνάς

Τα αισθήματά μου άφησες στη μπάντα

Μ’ αυτά που έκανες εμένα τυραννάς.

Κι έτσι αποφάσισα ζωή να αλλάξω

Να γίνω μια φορά κακό παιδί

Ίσως μόνο έτσι να ξεχάσω

Τις πίκρες που μου χάρισες εσύ.

Έτσι αποφάσισα ζωή να αλλάξω

Να δίνω το κορμί μου όπου τύχει

Ίσως μόνο έτσι να ξεχάσω

Πως στον έρωτα ποτέ δεν είχα τύχη.

Εγώ σ’ αγάπησα, όσο καμία άλλη

Κι εσύ το ανταπόδωσες με απάτη

Παραπατώ τώρα απ’ τη μέθη και τη ζάλη

Απ’ το ποτό που με κέρασες με στάχτη

ποίηση: Απόψε

Απόψε θα 'θελα να βγάλω φτερά
σύνορα να περάσω, βράχους και νερά.
Να ξεριζώσω σύννεφα, επάνω τους να ανέβω
και σαν γεράκι, σαν πουλί, με τους ανέμους να χορεύω.
Απόψε θα 'θελα καΐκι να γίνω,
καράβι μεγάλο, στον ωκεανό,
μόνο την αγάπη μας νερό να 'χω να πίνω,
μέχρι να έρθω μονάχη να σε βρω.
Απόψε θα ήμουνα πολύ ευτυχισμένη
αν ήμουνα κοντά, σ' αυτόν που είμαι ερωτευμένη,
δίπλα του να ξεχάσω όσα προβλήματα υπάρχουν
κοντά του να αράξω και οι καημοί μου να πετάξουν.
Απόψε μου λείπεις, ακόμα πιο πολύ,
σε σκέφτομαι συνέχεια, έχω τρελαθεί.
Και μόνο με μια πένα, μελάνι και χαρτί
μελωδικά σου γράφω πως είσαι όλη μου η ζωή.

Ποίηση: Γυάλινη απόσταση

Χάθηκε μια μέρα ακόμα
που με βρήκε πάλι
μόνη σε ένα στρώμα.
Αγκαλιά το μαξιλάρι
και αχνές αναμνήσεις
μια γυάλινη απόσταση
που τρέμεις να μισήσεις.
Φιλιά που ζητούν ανταπόκριση, χάδι
καμένο κορμί, του έρωτά μας σημάδι.
Εσύ να φιλάς μια σκοπιά, να 'χει κρύο
και εγώ μόνη να σκέφτομαι το θλιβερό αντίο.
Ν' ακούσω ζητάω, τη φωνή σου να λέει
πως το κορίτσι σου πια δεν σ΄ αρέσει να κλαίει.

Τραγούδι: Ξανά ερωτευμένοι

Τραγούδι: Ψεύτικα λόγια

Τραγούδι: Χίλια φεγγάρια

Ποίηση: Μακρυά...

Ακούω τον ήχο, όταν ένα αστέρι πέφτει
βλέπω τον ήλιο που φωτιά στα χέρια έχει
Νιώθω η ζωή, πως χάνεται, περνάει
βλέπω το ποτάμι, που ένα κομμάτι του,
την θάλασσα κερνάει.
Αισθάνομαι την καρδιά σου, την παρουσία σου
παντού και μόνιμα κοντά μου
μα δεν σε βλέπω αγάπη μου
χάνεσαι από την θάλασσα
είσαι μακρυά μου...

Ποίηση: Η απόσταση

Μάτια μου έφυγα και πάλι από κοντά σου
και νιώθω τόσο άδεια, που αν μπορείς, φαντάσου.
Κλείνω τα μάτια και λέω "δεν έχω φύγει"
μα σπάει η καρδιά μου και στα δυό ανοίγει.
Κυλάει ένα δάκρυ, κρύο, σαν το σκοτάδι
που νιώθω στην ψυχή μου,
έλα να με σκεπάσεις, μείνε λίγο μαζί μου.
Όσο περνάει ο καιρός
ο πόνος μεγαλώνει
σε νιώθω ένα πια με εμένα
κράτα τα αισθήματα στο χρόνο βυθισμένα...

ποίηση: Σαν την τρελή

Σαν την τρελή τριγυρνώ

Λίγη αγάπη για να βρω

Στους δρόμους που κάποτε πέρασα

Κι ακόμα δεν ξεπέρασα.

Σαν την τρελή στο χθες

Και μέσα σε λύπες παλιές

Ψάχνω να βρω τα κομμάτια

Σε γκρεμισμένα παλάτια.

Ήταν τα όνειρά μου σκόνη,

 Φύσηξε και ο άνεμος, τα σκόρπισε

Άλλο η καρδιά μου δεν σηκώνει

Απ’ το φαρμάκι που η ζωή με πότισε.

Σαν την τρελή προσπαθώ

Λίγη απ’ τη δύναμη να βρω

Από τότε που κάποιοι με λύγισαν

Με άφησαν και πίσω δεν γύρισαν.

Σαν την τρελή θα φύγω

Όλο τον κόσμο να αποφύγω

Μένω μοναχή στα περασμένα

Με τα φτερά μου ραγισμένα.

ποίηση: Παρηγοριά στον πόνο...

Σε ξυπνούσα ένα πρωί

Κι άκουσα που μιλούσες

Μέσα στον ύπνο σου σιγά

Έκλαιγες και πονούσες.

Αναρωτήθηκα κι εγώ

Για ποια είναι τόσος πόνος

Ποια η λαχτάρα σου η κρυφή

Και ο δικός μου φόνος.

Άραγε εγώ τι κάνω εδώ

Ποιο λάθος μου πληρώνω

Αφού μονάχα μου ζητάς

Παρηγοριά στον πόνο.

Άνοιξες σιγά τα μάτια σου

Κι έπεσες στην αγκαλιά μου

Ένιωσα να κλαις στα σιωπηλά

Και δεν συγκράτησα κι εγώ τα δάκρυά μου.

Τώρα τα δάκρυά μου πνίγονται

Δεν ξέρω πια για τι να κλάψω

Ίσως πονάω όταν πονάς

Ίσως φοβάμαι να σε χάσω

Το πρώτο μου blog!

Γειά σας!

Είμαι 29 χρονών, ζω στην όμορφη Ρόδο εδώ και 6 περίπου χρόνια.
Δημιουργώ αυτό το ιστολόγιο για να μπορέσω να μοιραστώ τις μελωδικές σκέψεις μου!
Η ανάγκη μου να εκφράσω συναισθήματα και σκέψεις που δεν τολμούσα ποτέ να εξομολογηθώ, μέσα στο μυαλό μου πήραν άλλη εικόνα. Μια εικόνα πιο ρομαντική, πιο μελωδική και με οδήγησαν να τα εκφράσω με μια πένα κι ένα χαρτί...

(Όσα ποιήματα δημοσιεύω στο ιστολόγιό μου είναι κατοχυρωμένα!)