Ποιήση: Τρέμουν τα χείλη μου...

Σε μια γωνιά φυλακισμένη μια καρδιά

Σε ένα κελί, χωρίς κανέναν

Σε ένα παγκάκι ερωτικό, με μια φωτιά

Αγάπη μου, χωρίς εσένα.

Μιλάω μόνη με το ουίσκι αγκαλιά

Στα δυο μου χέρια και ζητάω

Να σφίξω πάλι το δικό σου το κορμί

Που κάθε τόσο, λαχταράω.

Τρέμουν τα χείλη μου και καίνε

Όταν φωνάζω το όνομά σου

Μιλώ στα αστέρια που μου λένε

Πως δεν υπάρχω πια κοντά σου.

Τρέμουν τα χείλη μου και απόψε

Για τα φιλιά τα περασμένα

Κοιτώ τριγύρω μου μη δουν

Τα χέρια μου τα ματωμένα.

Σ’ ένα τσιγάρο σέρτικο και σε ουσίες

Σε μια ζωή που χαραμίζω

Να ψάχνω κάποιες απαντήσεις, να ρωτώ

Και στο τέλος να δακρύζω.

Σε ένα βλέμμα καρφωμένη μια ματιά

Σε ένα χαμόγελο τυχαίο

Σε ένα αντίο τελευταίο που πονά

Μες το αβάσταχτο το κρύο.

Ποίηση: Μια σκηνή

Σ’ ένα τροχό γυρίζω το χρόνο

Που έχει σταματήσει στα λάθη σου μόνο

Γυρίζω στο χθες που μ’ έχει παιδέψει

Κι ακόμα αναρωτιέμαι σε τι έχω φταίξει.

Σε κάποια σκηνή γυρίζω τα μάτια

Στο θέατρο που ‘παιζες κοιτώντας με στα μάτια

Γυρίζω να σε δω, με πίκρα να ρωτήσω

Γιατί για την αγάπη σου εγώ να μαρτυρήσω.

Ο χρόνος που τρέχει

Σαν βροχή πάλι πέφτει

Την ίδια σκηνή γυρίζει να παίξει

Όταν με σκότωσες χωρίς να ‘χω φταίξει.

Ποίηση: Θέλω...

Θέλω να χαθώ μέσα στη δίνη

Μέσα στη λάμψη αυτή του φεγγαριού

Μ’ ένα χαμόγελο να διώξω τη θλίψη

Το δάκρυ να πνίξω του στεναγμού.

Θέλω να νιώσω πως είμαι μονάχη

Πως φεύγει η ζωή μου χωρίς να σκεφτώ

Πως πάλι ταξιδεύω στου δρόμου την άκρη

Χωρίς ένα χάρτη, χωρίς οδηγό.

Θέλω να δείξω πως είμαι δυνατή

Πως στον πόνο, την πίκρα αντέχω

Θέλω να βγάλω κι εγώ μια κραυγή

Μα δεν τολμώ και πάλι σωπαίνω.

Ποίηση: Όσο κι αν προσπαθήσω

Στάχτη, μάζεψα στάχτη

Απ’ την αγάπη, που έκαψες εσύ

Κομμάτια, μάζεψα κομμάτια

Απ’ τα δυο μου μάτια, που πρόδωσες εσύ.

Κι όσο κι αν προσπαθήσω

Το χρόνο να γυρίσω, στα παλιά

Τότε που ονειρευόμουν

Στα μάτια σου χανόμουν, στην αγκαλιά.

Κι όσο κι αν προσπαθήσω

Το χρόνο να γυρίσω, μια φορά

Τίποτα δεν κερδίσω

Τα ίδια θα συνέβαιναν ξανά.

Όνειρα, μάζεψα όνειρα

Που δεν χωρέσανε στα μάτια, τόσα όνειρα

Δάκρυα, γίνανε δάκρυα

Και πέσαν και με πνίξαν, τόσα δάκρυα.

Ποίηση: Έρωτα επισκέπτη

Όταν ο έρωτας μου χτύπησε την πόρτα

Του άνοιξα να φέρει τη χαρά

Εκείνος όμως μου ‘φερε για δώρο

Ακόμα μια φορά τη συμφορά.

Ποτέ ξανά δεν θα του ανοίξω

Γιατί αφήνει και τον πόνο να περνά

Πόσες φορές ακόμα θα πενθήσω

Έναν έρωτα που πέθανε βουβά;

Ποίηση: Έλα πάλι

Μια κιθάρα ακούω

Και μια φωνή να τραγουδά

Είμαι μόνη μου μες το σκοτάδι

Με τ’ αστέρια μόνο συντροφιά.

Μια μελωδία φτιάχνω

Βάζω για νότες σ’ αγαπώ

Βάζω για δίεση, ελπίδα

Για κάθε μέτρο, τον καημό.

Έλα πάλι τραγούδησε μου

Να ακούσω κι άλλο, πιο χαλαρά

Και μες τη ζάλη μου να νιώσω πάλι

Πως είσαι δίπλα μου για μια βραδιά.

Έλα πάλι και φίλησε με

Να νιώσω ακόμα πιο τρυφερά

Να φύγω μαζί σου κι όπου μας βγάλει

Όπως ποθούσα την πρώτη φορά.

Τα βήματά σου ακούω

Μάλλον είναι απ’ το ποτό

Έχω ανάγκη μια αγκαλιά

Μα που να σε βρω να στο πω.

Τα χέρια σου νιώθω

Και ρίγος με πιάνει

Δεν πιστεύω αυτή η αγάπη

Πως τώρα έχει πεθάνει.

Ποίηση: Άλλαξα ζωή

Εγώ σε πίστεψα, σου έδωσα τα πάντα

Κι εσύ τώρα με άλλη θα γυρνάς

Τα αισθήματά μου άφησες στη μπάντα

Μ’ αυτά που έκανες εμένα τυραννάς.

Κι έτσι αποφάσισα ζωή να αλλάξω

Να γίνω μια φορά κακό παιδί

Ίσως μόνο έτσι να ξεχάσω

Τις πίκρες που μου χάρισες εσύ.

Έτσι αποφάσισα ζωή να αλλάξω

Να δίνω το κορμί μου όπου τύχει

Ίσως μόνο έτσι να ξεχάσω

Πως στον έρωτα ποτέ δεν είχα τύχη.

Εγώ σ’ αγάπησα, όσο καμία άλλη

Κι εσύ το ανταπόδωσες με απάτη

Παραπατώ τώρα απ’ τη μέθη και τη ζάλη

Απ’ το ποτό που με κέρασες με στάχτη